Wij maken op deze website gebruik van cookies. Een cookie is een eenvoudig klein bestandje dat met pagina’s van deze website wordt meegestuurd en door de browser op de harde schrijf van een computer wordt opgeslagen. Er wordt onderscheid gemaakt tussen functionele cookies, analyse cookies en marketing cookies. Wij maken op onze website slechts gebruik van analyse cookies (Google Analytics). Meer informatie over hoe wij dit doen is beschreven in ons Cookie Statement.

{r.title}
Betuttelen is zó 2015

Betuttelen is zó 2015

Waarom wij niets meer vastleggen
Als aanjager van werkgeluk moet je zelf het goede voorbeeld geven. Althans, dat vinden wij. In een eerder artikel heb je al kunnen lezen dat wij niet aan verlofregistratie doen. En vooral; waarom wij de controle hebben losgelaten. “Wanneer je een zeker verantwoordelijkheidsgevoel verlangt van je mensen is het eigenlijk raar dat je ze vervolgens bij alles aan regels en controles onderwerpt.” Aldus Tasper oprichter Rodney Schwartz. Het loslaten van de verlofregistratie ging hand in hand met het overboord gooien van het volledige personeelshandboek. En dat bevalt heel goed.

Vooral niet communiceren
Er is een reden om vast te houden aan een personeelshandboek vol regels. Het heeft waarschijnlijk alles te maken met de controle houden over je mensen óf een stok achter de deur om vooral niet te hoeven communiceren. Wij vragen ons af waarom je de regels zou volgen, als je ook gewoon met elkaar kunt praten. Een veelgehoord argument is dat men het lastig vindt om collega’s direct aan te spreken op gedrag dat in strijd is met ‘hoe het hoort’. Stel: je bent een organisatie die van huis uit nogal formeel is. Mannen komen in pak en vrouwen in een nette outfit. Een collega heeft elke dag een jeans met overhemd en jasje aan. Netjes, maar niet ‘hoe het hoort’. Als je daar keer op keer tegenaan loopt, spreek je deze collega toch gewoon aan op het feit dat je liever de jeans verruild ziet voor een pantalon? Het maakt de omgang prettiger om normaal met elkaar in gesprek te gaan over dit onderwerp, dan te wijzen op artikel 5 in het personeelshandboek. Wat ons betreft nogal achterhaald en zeker niet motiverend.

Gezond verstand
Dan het onderwerp secundaire arbeidsvoorwaarden. Van oudsher wordt dit gezien als verkapt salaris. Tegenwoordig voelen velen dit overigens nog steeds zo. Een auto, tablet en mobiele telefoon van de zaak is voor veel mensen een lifesaver. Vooral voor medewerkers in de buitendienst, maar vaker nog voor privé gebruik. We kennen gevallen waarbij de auto van de zaak mee op vakantie mocht met de partner en de werknemer in kwestie in het oude barreltje van partner het land doorkruiste. Wel even de km’s declareren natuurlijk. Als je denkt dat we een grapje maken; helaas. Het gebeurt regelmatig dat er misbruik wordt gemaakt van zaken die ter beschikking worden gesteld door de organisatie om de functie goed uit te kunnen oefenen. Dat er meer privé met de auto wordt gereden dan zakelijk of dat de mobiele rekening vol staat met betaalde nummers. Het zou allemaal moeten gaan om gezond verstand. Medewerkers zouden zich iets meer in de werkgever moeten verplaatsen wanneer zij afwegingen maken. Dan zou het een gezonde balans opleveren en is er geen sprake van discussies over ‘verworven rechten’.

Een écht gesprek
Anyway. Wij doen er niet meer aan. Wij willen ons distantiëren van betutteling en zijn overtuigd van het feit dat onze mensen een gezond verstand hebben. Dat zij de juiste afwegingen maken en verantwoordelijk omgaan met de spullen die zij te leen hebben. En mocht dit onverhoopt een keer niet het geval zijn. Of liever gezegd; meerdere keren niet het geval zijn. Dan hebben we een gesprek. Een écht gesprek van man tot man, of vrouw. Waarin wordt gesproken over keuzes, gevolgen en verantwoordelijkheid. Als volwassen mensen. En geloof ons: dat voelt heel veel beter dan met je handboek bij de deur staan, om ze te wijzen op artikel 11.2.3 uit het personeelshandboek. Amen.

 

Terug naar het overzicht